شیخیگری , بابیگری از نظر فلسفه , تاریخ و اجتماع

درباره کتاب

از منظر فلسفهٔ تاریخ، شیخی‌گری و سپس بابی‌گری را باید در بسترِ «بحران‌های هم‌زمان» دید:

• بحران مشروعیت سیاسی و عدالت: دولت قاجار در ادارهٔ مالیات، امنیت، فساد، و عدالت قضایی با چالش جدی روبه‌رو بود. جامعه مستعدِ ایده‌های نجات‌بخش و وعدهٔ «اصلاح قریب‌الوقوع» می‌شود.
• ناامنی و فشار اقتصادی: قحطی‌ها، جنگ‌ها (به‌ویژه آثار جنگ‌های ایران و روس)، و فشار مالیاتی، چشم‌انداز آینده را تیره می‌کند.
• چالش معرفتی و مواجهه با مدرنیتهٔ بیرونی: تماس با قدرت‌های اروپایی، شکست‌ها و اصلاح‌طلبی‌های نیم‌بند، فضای «پرسش از علت عقب‌ماندگی» و نقد وضع موجود را تشدید می‌کند.
• شدت‌یافتن انتظار مهدوی/هزاره‌گرایی: در تشیع امامی، مفهوم غیبت و انتظار ظرفیت ایجاد موج‌های احیایی دارد؛ در دوره‌های بحران، این ظرفیت اجتماعی فعال‌تر می‌شود.

نتیجه: جامعه آمادهٔ جنبش‌هایی می‌شود که هم معنای تازه بدهند، هم سازمان اجتماعی تازه بسازند، و هم نوعی افق رهایی ترسیم کنند.

2) شیخی‌گری در فلسفهٔ تاریخ: «بازخوانی سنت» برای مدیریت بحران معنا

شیخی‌گری (با محوریت شیخ احمد احسائی و سید کاظم رشتی) را می‌توان نوعی پاسخ درون‌دینیِ نوآورانه به مسئلهٔ «رابطهٔ انسان با امر قدسی در عصر غیبت» دانست.

از منظر فلسفهٔ تاریخ:

• شیخی‌گری نمونه‌ای از «نوسازی درون‌سنت» است: تلاشی برای تقویت معنویت و تبیین‌های باطنی بدون خروج رسمی از چارچوب تشیع.
• یک مؤلفهٔ مهم آن، برجسته‌کردن نقش واسطه‌ها/مقامات معنوی و «دانش تأویلی» است که می‌تواند در عمل به شکل‌گیری مرجعیت‌های رقیب با دستگاه رایج فقهی بینجامد.

از منظر اجتماع:

• شیخی‌گری شبکهٔ پیروانِ متصل به حلقه‌های درس و مکاتبات ایجاد می‌کند؛ این شبکه بعدها برای بابی‌گری یک «زیرساخت انسانی-ارتباطی» فراهم می‌کند.
• شکاف با برخی عالمان اصولی/فقهی، بُعد اجتماعیِ «رقابت بر سر اقتدار دینی» را پررنگ می‌کند.

3) بابی‌گری در فلسفهٔ تاریخ: گذار از «تأویل» به «دعوی/جنبش»

بابی‌گری (با آغاز دعوت سیدعلی‌محمد باب) در بسیاری از تحلیل‌های تاریخ اجتماعی به‌عنوان «جنبشِ دینی-اجتماعیِ انقلابی» فهم می‌شود.

از منظر فلسفهٔ تاریخ:

• بابی‌گری را می‌توان مصداق «لحظهٔ گسست» دانست: جایی که یک جریان از درون گفتمان انتظار و اصلاح، به سمت صورت‌بندی تازه‌ای از اقتدار دینی و قانون/شریعت حرکت می‌کند.
• در منطق تاریخ اندیشه، این مرحله اغلب با تسریع زمان تاریخی همراه است: احساس اینکه «اکنون» زمانِ تحقق وعده‌هاست، نه صرفاً انتظارِ طولانی.

از منظر اجتماع:

• بسیج اجتماعی: بابی‌گری از شبکه‌های موجود (از جمله برخی شیخیان) برای جذب نیرو بهره برد؛ در عین حال، فراتر از یک حلقهٔ فکری، به کنش جمعی و تنش سیاسی رسید.
• برخورد دولت-دین: چون مسئله صرفاً عقیده نبود؛ موضوع به امنیت، نظم عمومی، و اقتدار دولت و روحانیت گره خورد و به سرکوب و درگیری انجامید.
• هویت جمعی جدید: شکل‌گیری «ما» در برابر «آن‌ها» (حکومت/علما/جامعهٔ غالب) و تولید ادبیات، آیین‌ها و وفاداری‌های تازه.

4) پیوند شیخی‌گری و بابی‌گری: تبیین فلسفهٔ تاریخیِ «پیوستگی و گسست»

در یک خوانش فلسفهٔ تاریخ، رابطهٔ این دو را نه باید کاملاً یکی دانست و نه کاملاً بی‌ربط؛ بلکه:

• پیوستگی: شیخی‌گری با تشدید باطن‌گرایی، مسئلهٔ واسطهٔ معنوی و انتظار فعال، و نیز ایجاد شبکه‌های انسانی، «زمینهٔ امکان» را تقویت کرد.
• گسست: بابی‌گری معمولاً به سطحی می‌رسد که موضوع فقط شرح و تأویل نیست، بلکه ادعای موقعیت دینی نو و پیامدهای نهادی/حقوقی-سیاسی مطرح می‌شود.

این مدل، یک اصل مهم فلسفهٔ تاریخ را نشان می‌دهد:

جنبش‌های بزرگ معمولاً «از خلأ» نمی‌آیند؛ از دل ظرفیت‌های نهفته در سنت و از دل بحران‌های اجتماعی زاده می‌شوند، اما می‌توانند به نقطه‌ای برسند که قواعد بازی را عوض کنند.