مردی که میخندد

درباره کتاب

کتاب «مردی که می‌خندد» (L’Homme qui rit) اثر ویکتور هوگو، یکی دیگر از رمان‌های پرمحتوا و تراژیک این نویسندهٔ بزرگ است که در سال ۱۸۶۹ منتشر شد. این رمان داستانی است غم‌انگیز که در انگلستان قرن هفدهم اتفاق می‌افتد و به موضوعاتی چون عشق، تقدیر، بی‌عدالتی اجتماعی، و ماهیت انسان می‌پردازد.

شخصیت اصلی داستان، گانچتو (Gwynplaine)، پسربچه‌ای است که در کودکی توسط گروهی از قاچاقچیان و دزدان آدم‌ربایی شده و چهره‌اش به طرز وحشیانه‌ای تغییر داده شده است تا همیشه حالتی از خندهٔ دائمی داشته باشد؛ این لبخند دائمی، نمادی از رنج و اندوه پنهان اوست. او که توسط یک واعظ خیابانی به نام اورسوس (Ursus) و همراهانش نجات داده می‌شود، با دخترکی نابینا به نام دِئا (Dea) که در آینده به عشق زندگی‌اش تبدیل می‌شود، بزرگ می‌شود.

داستان زمانی پیچیده‌تر می‌شود که گذشتهٔ گانچتو فاش می‌شود و او متوجه می‌شود که وارث یک خاندان اشرافی است. اما این کشف، نه تنها او را به خوشبختی نمی‌رساند، بلکه او را درگیر دسیسه‌ها و فساد دنیای اشرافیت می‌کند. هوگو در این رمان، تضاد بین ظاهر و باطن، بین دنیای فقرا و اشراف، و میان عشق پاک و جاه‌طلبی‌های فاسد را به تصویر می‌کشد.

«مردی که می‌خندد» رمانی است که در آن، خندهٔ دائمی گانچتو، پوششی برای غم عمیق و رنج‌های اوست. این رمان به خواننده یادآوری می‌کند که نباید تنها به ظاهر افراد قضاوت کرد و حقیقتِ دردناکِ بسیاری از انسان‌ها، در پس نقاب‌هایی پنهان است. این اثر یکی از تاریک‌ترین و فلسفی‌ترین رمان‌های هوگو محسوب می‌شود و به خاطر توصیفات دقیق و شخصیت‌پردازی عمیقش شناخته شده است.