درباره کتاب
جنبش «تسخیر وال استریت» (Occupy Wall Street) یک جنبش اعتراضی اجتماعی بود که در ۱۷ سپتامبر ۲۰۱۱ در میدان زاکوتی (Zuccotti Park) در منطقه مالی منهتن شهر نیویورک آغاز شد. این جنبش به سرعت به شهرهای دیگر آمریکا و حتی کشورهای دیگر نیز گسترش یافت.
اهداف و شعارهای اصلی:
تمرکز اصلی این جنبش بر روی موارد زیر بود:
- نابرابری اقتصادی: معترضان به شکاف فزاینده بین ثروتمندان (۱٪) و بقیه جامعه (۹۹٪) اعتراض داشتند و معتقد بودند که سیستم اقتصادی به نفع نخبگان ثروتمند و شرکتهای بزرگ طراحی شده است.
- قدرت شرکتها: انتقاد از نفوذ بیش از حد شرکتهای بزرگ و بانکها در سیاست و اقتصاد.
- بدهی دانشجویی و بیکاری: نگرانی در مورد بار سنگین بدهی دانشجویی و نرخ بالای بیکاری، به ویژه در میان جوانان.
- فساد سیاسی: اعتراض به تأثیر پول در سیاست و فساد سیستماتیک.
شعار اصلی و نمادین جنبش «ما ۹۹٪ هستیم» (We are the 99%) بود که به خوبی بیانگر نابرابری اقتصادی مورد اعتراض بود.
روشهای اعتراض:
- اشغال فضا: معترضان با برپایی چادر و حضور مداوم در فضاهای عمومی (مانند میدان زاکوتی)، نمادی از اعتراض پایدار و همبستگی ایجاد کردند.
- تجمع و راهپیمایی: برگزاری تظاهرات و راهپیماییهای گسترده در خیابانها.
- جلسات عمومی: استفاده از روشهای دموکراسی مستقیم در جلسات عمومی برای تصمیمگیری و بحث.
- استفاده از شبکههای اجتماعی: گسترش پیام و سازماندهی اعتراضات از طریق رسانههای اجتماعی.
پیامدها و تأثیرات:
- افزایش آگاهی عمومی: جنبش «تسخیر وال استریت» توانست به طور گستردهای توجه رسانهها و افکار عمومی را به موضوع نابرابری اقتصادی و تأثیر شرکتها جلب کند.
- تأثیر بر گفتمان سیاسی: موضوع نابرابری اقتصادی وارد گفتمان اصلی سیاسی شد و نامزدهای انتخاباتی نیز مجبور به پرداختن به آن شدند.
- الهامبخشی به جنبشهای دیگر: این جنبش الهامبخش جنبشهای اعتراضی مشابه در سراسر جهان شد.
- پایان اشغال فیزیکی: پس از مدتی، با فشارهای دولتی و شهرداری، اشغال فیزیکی میادین در بسیاری از شهرها پایان یافت، اما روح و پیام جنبش همچنان ادامه داشت.
هرچند این جنبش ساختار سازمانی مشخصی نداشت و در نهایت با پایان یافتن اشغال فیزیکی، از نظر ظاهری کمرنگ شد، اما تأثیر آن بر آگاهی عمومی و شکلدهی به بحثهای اقتصادی و سیاسی در سالهای بعد غیرقابل انکار است
